REANIMACJA WIARY

 

  Istotą mojej wiary jest miłość. Wszystko inne blaknie gdzieś w oddali albo wręcz przeciwnie, dopiero w miłości nabiera właściwego znaczenia. Czym jest ta miłość? Patrząc na Maryję, zaufaniem i poddaniem się woli Boga, przyjęcie jej i pełne zjednoczenie. Czasami słyszę „Ja nie chcę ale jak Bóg zechce to się zmuszę”. W tych słowach nie ma miłości, nie ma wolności – jest przymus. Dążenie do świętości mojej wiary jest dążeniem do wolności, w której odpowiadam Bogu – chcę. Chcę być w kościele, chcę się modlić, przyjmować sakramenty, iść tą drogą Panie Boże, którą wybiorę powierzając Ci swoje chcenia. Istotą mojej wiary jest miłość – do Boga, do siebie, do drugiego człowieka, do świata. Ta miłość daje pokój serca i pozwala w każdym człowieku dostrzegać Boga, tak po prostu, bez żadnych specjalnych wzlotów. Kiedy rozmawiam z ludźmi, kiedy się wśród nich poruszam, cieszę się, że są sobą, że próbują jak najlepiej potrafią.

 

 

....To dziś bardzo nie modne, ewentualnie opacznie rozumiane sformułowanie. Nie chodzi bowiem o wdzięczność typu „Ja Ci zrobię to i to ale pamiętaj, że trzeba się odwdzięczyć”, „ja będę się modlił i chodził do Kościoła ale Ty Panie Boże....”. Wdzięczność, podobnie jak miłość ma bardzo ważny wymiar bezinteresowności. Warto się zastanowić, także w przestrzeni duchowej, jak wygląda moja wdzięczność. Często narzekamy na swoje życie, często spotykamy wokół siebie ludzi, którym zawsze jest źle, zawsze doszukają się dziury w całym, nie zauważając tego, co mają. Czy jest to łatwe? Niekoniecznie. Choć mam tego świadomość, do dziś przytrafiają mi się takie okresy narzekania, problematyzowania, zamartwiania pt. A co będzie jeśli.... Warto jednak właśnie w takich sytuacjach powrócić do słowa „wdzięczność” i zastanowić się nad tym, jakie jest moje teraz.  (fragment artykułu z gazetki p. "Wspólnota")

  „...Bo słońce jego wschodzi nad złymi i dobrymi i deszcz pada na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę?                                   Czyż i celnicy tego nie czynią?” Mt 5,45-46