środa, 18 listopada 2015

Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. Łk 19, 26



Jezus opowiedział przypowieść, dlatego że był blisko Jerozolimy, a oni myśleli, że królestwo Boże zaraz się zjawi.
Mówił więc: „Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się w kraj daleki, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić.
Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich: «Zarabiajcie nimi, aż wrócę».

Ale jego współobywatele nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo z oświadczeniem: «Nie chcemy, żeby ten królował nad nami».
Gdy po otrzymaniu godności królewskiej wrócił, kazał przywołać do siebie te sługi, którym dal pieniądze, aby się dowiedzieć, co każdy zyskał.
Stawił się więc pierwszy i rzekł: «Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć min». Odpowiedział mu: «Dobrze, sługo dobry; ponieważ w drobnej rzeczy okazałeś się wierny, sprawuj władzę nad dziesięciu miastami».
Także drugi przyszedł i rzekł: «Panie, twoja mina przyniosła pięć min». Temu też powiedział: «I ty miej władzę nad pięciu miastami».
Następny przyszedł i rzekł: «Panie, tu jest twoja mina, którą trzymałem zawiniętą w chustce. Lękałem się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: chcesz brać, czegoś nie położył, i żąć, czegoś nie posiał».
Odpowiedział mu: «Według słów twoich sądzę cię, zły sługo. Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym: chcę brać, gdzie nie położyłem, i żąć, gdziem nie posiał. Czemu więc nie dałeś moich pieniędzy do banku? A ja po powrocie byłbym je z zyskiem odebrał».
Do obecnych zaś rzekł: «Odbierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć min».
Odpowiedzieli mu: «Panie, ma już dziesięć min».
Powiadam wam: «Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. Tych zaś przeciwników moich, którzy nie chcieli, żebym panował nad nimi, przyprowadźcie tu i pościnajcie w moich oczach»”.

Po tych słowach ruszył na przedzie zdążając do Jerozolimy.
Oczekiwanie na przyjście Królestwa Bożego nie polega na martwocie, stagnacji i leniwym marnowaniu darowanego nam czasu. Gdyby tak było, przypominalibyśmy gnuśnego sługę z dzisiejszej przypowieści, który powierzoną mu minę zawinął w chustkę, nie próbując nawet wypracować minimalnego zysku. Trawiony strachem przed surowym panem, skrzętnie ukrył swój skarb, przyczyniając się w ten sposób do pomniejszenia jego wartości. Zadziałała tu bowiem fundamentalna dla życia duchowego zasada: więź z Bogiem owocuje tylko wtedy, gdy się w nią inwestuje; przeciwnie, gdy chowamy ją do skarpety – kurczy się i zanika, pozostawiając nam złudny pozór posiadania. Nic więc dziwnego, że ci, którzy ją zagubili, przy końcu utracą również swoje złudzenia. Królestwo Boże to nie papierowa fikcja, ale ruch, dynamizm i pełnia życia. Zdobywają je gwałtownicy i Boży ryzykanci. Nie chodzi przy tym o brawurę, ale o miłość. Ta zaś nie boi się porażki; wie, że nawet gdy dla Boga traci wiele, w Nim zyskuje wszystko.
 (radioem.pl Aleksander Bańka)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Warto stanąć pod Krzyżem

Warto się pomodlić, westchnąć, być obecnym. Pod krzyżem Chrystusowym, bo on nie tylko z drewna. On cały jest z Miłości i ją ofiaruje. Chryst...